اوست  پایدار

یک سال گذشت،سخت وجانکاه! 

  از سـیـنـه کـشـم زداغ وی ؛ آه . 

استاد کیومرث مهدوی «خدیو» رئیس و بنیان گذار انجمن شعرای ایران (خدیو) هنگام آوای ملکوتی اذان ظهر روزشنبه 89/11/30 به معشوق ازلی پیوست. پیکر پاکش را درگلستان هنرمندان بهشت زهراس قطعه  88ردیف 142-29 به خاک سپردند.

 دریغا، خـدیـو ازجـهـان رخـت بست     دل یک به یک دوستان را شکست

بشد خـــانه ی شــعر ، مــاتـم سـرا    چو پیمانه بشکست و پیمان گسست                                                        

یاران!

چگونه باید، باور کنیم ؟!

مرگ شکوفه را

تابوت غنچه را

 برشاخسارِسبزِ

دَری شعرپارسی.!

ناباورانه، یک سال از مرگ جانگداز و خاموشی استاد کیومرث مهدوی «خدیو» شاعر نامی معاصر ایران گذشت . امّا یاد و خاطره اش برای همیشه در خاطره ها زنده است .کیومرث مهدوی رئیس و بنیان گذار انجمن ادبی «شعرای ایران» (خدیو) درسال  1312در شهر شاعرپرور کرمانشاه در خانواده ای اهل فرهنگ و هنر دیده به جهان گشود. او شاعری را در «انجمن ادبی کرمانشاه» که به همت پدر فرزانه اش زنده یاد حاج مرتضی مهدوی تأسیس شده بود، فرا گرفت و در اداره روزنامه آیینه روز که به صاحب امتیازی و سردبیری آن شادروان منتشر می شد قلم می زد و یار و مددکار پدر بود. در سرلوحه ی آیینه روز این بیت زیبا می درخشید.

آیینه چو نقش تو بنمود راست           خودشکن ،آیینه شکستن خطاست

عاقبت آیینه شکنان ، با رویداد کودتای ننگین  28امرداد1332  آیینه روز را

مانند هزاران آیینه دیگر که زبان گویای مردم ایران بودند، شکستند.کیومرث، سیاست را با کیاست در مکتب پدرآموخت و در نوجوانی برای سرنگونی حکومت دست نشانده قوام االسلطنه همراه با کفن پوشان آزاده کرمانشاه به معیت پدر راهی تهران شد و پیروزمندانه به کرمانشاه بازگشتند.

جد پدری خدیو شادروان حاج آقا مهدوی می باشد که در کرمانشاه «مدرسه مبارکه مهدوی» را پی افکند و جاوید نام، شهیدسیدحسین کزازی دائی پدر خدیو  مدرسه دخترانه «عصمتیه» را که با کارشکنی شدید متّحجران مواجه شد، بنیان نهاد. این عمل، کوردلان را که مخالف درس خواندن نسوان بودند بر آن داشت تا کمر به قتل آن بزرگوار بستند و سرانجام این هم سنگر زنده یاد مدرس ، در دوره های دوّم و سوّم مجلس شورای ملّی را به شهادت رساندند.

 شرح خدمات شادروان کزازی به تفصیل در تاریخ مشروطه ایران آمده است . گزیده ای از اشعار خدیو در سال 1334 با تخلص «نجید» به نام«عشق جاویدان» در کرمانشاه به زیور چاپ آراسته گردید. این اثر در سال  1388 به همت سرکار خانم منور قائدی مدیر انتشارات اوین در تهران تجدید چاپ شُد. ناگفته نماند، درگذشت پی در پی همسر، مادر و پدر موجب عدم تحرک خدیو در نشر آثارش گردید. امید است، بازماندگانش با تدوین و نشر «کلیات خدیو» که می تواند میراثی گران بها برای ادب کهن فارسی باشد، آرزوی دیرین او و دوست دارانش را برآورده کنند. در رِثای استاد خدیو ، شعرای صاحب نام ، خصوصاً اعضای انجمن استادانه، دادِ سخن داده و سوگنامه ها سروده اند، که با اظهار لطف به اینجانب به احترام یار دبستانی استاد، نسخه ای از سروده هایشان را ارائه فرموده اند که به موقع برای تجلیل از مقام ادبی استاد استفاده گردد. چون متأسفانه استفاده ازهمه آن چامه و چکامه ها در این وجیزه مقدور نبود. لذا، با عرض پوزش از شعرای گرانقدر به قید قرعه ابیاتی  چند از اشعار نغز آقای جلال مهدیانی سرکانی، برای درج دراین مقاله انتخاب گردید.                                        

روحش شاد وراهش مستدام باد.

                                 خدیو ملک سخن

خـدیـو ملک سخن، مـهـدوی پـاک نهاد

                                   که یـافـت «انجمن شاعران» از او بـنـیـاد

نـمـود خـرقـه تـهـی روز سـی ام بهمن

                                   هزار و سیصد و هشتاد و نه، نه کم نه زیـاد

روان بـه جـانـب فردوس شد بـه آسانی

                                  چو بست دیـده خـود زین جهان پـر ز فساد

شـدنـد اهـل ادب غـرق مـاتـم و انـدوه

                                   از ایـن مصیبت عظمـی که اتـفـاق افـتـاد

چو روح وی زتنش شد رها و کرد عروج

                                    از ایـن جهان پـر از رنج و فتنه شـد آزاد

به دوش مردم گوهرشناس، شد تشییع

                                    چـه کس دفینه مـا را بـه زیر خاک نهاد

به خاکِ رَی، به دلِ قطعه ی هنرمندان

                                    به راحـتـی بغنود آن ادیب فـاضـل راد

به گریه گفت «جلال» ا ی دریغ وصد افسوس

                                       «خدیو» آن گل زیبا چرا ز شاخه فتاد

                                       ***

 اثری به یادماندنی از استاد کیومرث مهدوی «خدیو» ، تقدیم به صاحبدلان .                    

                             نقش آفرین

کاشکی نـقـاش بودم ،نقشِ زیـبـا آفرینی

                          نقشِ رویـی مـی کشیدم رویِ یار نازنینی

کاشکی نقاش بودم، مهروماهی می کشیدم

                          مِـهـررویِ دلـفـروزی، رویِ ماه دلنشینی

کاشکی نقاش بودم، ناز و قهری می کشیدم

                          قهرِسنگین دل نگاری، نازافسونگر قـرینی

کاشکی نقاش بودم، شام تاری مـی کشیدم

                          شامِ تـارِ کفرِ زلفی خفته بـر صُبحِ جبینی

کاشکی نقاش بودم، موج اشکی می کشیدم

                      موج اشکِ بی قراری،داده ازکف عقل ودینی

کاشکی  نقاش بودم، دود آهی می کشیدم

                        دودِ آهِ سینه سوزی، رفته تا عرشِ بـرینی

کاشکی نقاش بـودم، انتظاری مـی کشیدم

                          انتظار بـی شکـیـبـی ، درنـگـاهِ واپسینی

لیک تا از نقش مهری، جان مشتاقی بسوزد

                         همتی خواهم «خدیو» ازطبعِ شعرِآتشینی

آقای مهندس علی اصغر فراز رئیس «انجمنِ شعروادب وقلمِ فرهنگ وارشاد اسلامی شمیرانات و شمال تهران» با نشأت از غزل «نقش آفرین» چامه ای با عنوان «شاعر نقش آفرین» درنعت استاد خدیو سروده است که در نوع خود بی نظیر می باشد. در مقدمه غزل شاعر نقش آفرین آمده است.

«این غزل را که تحت تأثیر غزل نقش آفرین جناب استاد کیومرث مهدوی «خدیو» رئیس انجمن ادبی خدیو شعرای ایران سروده ام و در حقیقت استقبال و تضمینی از غزل مذکور می باشد تقدیم حضورشان می نمایم.                                        

                             شاعرنقش آفرین   

تـو خـدیـو شاعران نـامـی ایران زمینی

                         صاحب اشعار ناب ودلکش و نقش آفـرینی

گفته ات ازدل برآید لاجرم بردل نشیند

                             در بیان سوز و احساس درون والا ترینی

دل به آتش می کشد نقش خیال انگیز شعرت

                            شاعری نقش آفـریـنِ طبع شعر آتشینی

در نگارستان دل تـنـهـا تـوان تصویـرکـردن

                          «دودآه سینه سوزی رفته تا عرش برینی»

صد هـزاران نکته در اشعار پُـر بـار تـو پیدا

                            زین سبب شایسته صدها هزاران آفرینی

بَـر تو روشن پیچش مو هم اشارتهای ابـرو

                            درمیان نکته دانان نکته سنج و نکته بینی

شهد گفتار تو چون حافظ عجب بردل نشیند

                            همچو حافظ، صاحب گفتار نغزدل نشینی

 بر«فراز» عالم شعروادب خوش می درخشی

                             برخدیوان سخن حـقّـا «خدیو» راستینی

در خاتمه دو شعرکه مابین این جانب« اسود» و استاد« خدیو» به طنز مبادله شده است، نقل می گردد.

                                   داغ دل

اثر استاد کیومرث مهدوی خدیو رئیس انجمن ادبی خدیو (شعرای ایران)

ای جان و تن و روح من ارزانی تو                                    

                              هر چیز که دارم همه قـربـانی تو

در دام منی راه بـه جـایـی نبری

                               داغِ دلِ من خورده به پیشانی تو

                                 داغ دل

اثر اقلِ انجمن خدیو (شعرای ایران) فریدون ضرغامی «اسودالشعراء»

دریای خزر، حقوقش ازدست برفت!

                              کنسرسیوم دوّم شـد و قصه نفت

در دل غم بحرین و مـدایـن کم بود،

                             این داغ فزون شد و روانم را تفت

      به نام خدا

وقتی ایمیل« اراده برتغییر خویش» را می خواندم وبه آرزوهای بر باد رفته

می اندیشیدم، بُغض به شدت گلویم را می فشرد وبهانه ای برای جاری شدن

اشک می جست، که به نا گاه چشمم به خبردرگذشت حاج علی زرین درهفته  نامه آوای کرمانشاه افتادوچشمان خون پالایم صفحه ی گشوده هفته نامه را خیس کرد.یادوخاطره آن روزنامه نگار متعهددرتهییج مردم برای ملّی شدن صنعت نفت هیچگاه ازخاطره مردم آزاده کرمانشاه زدوده نخواهدشد. اودلباخته راه ومکتب مصدق بود ورفتارآن آزاد مرد را سرمشقی برای دولتمردان وطنخواه می دانست. مصدق ازتحریم نفت خم به ابرو نیاورد و مرزهای مملکت را به روی ورود کلاهای غیرضروری ازکشور های بیگانه بست. لباس از بافته های وطن می پوشید تا ارزش استقلال را با عمل به همگان بیاموزد وفرزندانش را ازآوردن پزشک خارجی به بالینش منع کردبه مطبوعات با صدور بخشنامه ای آزادی بخشید. روی همین اصل بود که در

مدت زمامداریش یک فقره دزدی واختلاس از بیت المال اتفاق نیفتاد.که برای دشمنانش که هنوزهم از نامش و حشت دارند پیراهن عثمان گردد. به راستی اگرحکومت ملّی مصدق با کودتای ننگین انگلیس وآمریکاوفرزندناخلف وطن باهمکاری ضمنی همسایه شمالی صورت نمی گرفت ،امروزایران عزیزما درردیف کشورهای پیشرفته جهان قرارداشت. وباداشتن بیش ازهزاران سال تاریخ مدون،  برای رهایی از بن بستهای بی تدبیری نمیگفتیم چه بایدکرد؟. رفتارمصدق«زرین» هارا پرورش داد که تا واپسین لحظه زندگی بیادش اشک می ریزند .

               روحشان شادوراهشان مستدام باد.

       یلدا

یلدا! بنام پاک  توسوگندمـی خورم

                             نامت به قلب ملّتِ ماجاودانه است

یک شب،گرت بنام تو،تقویم زدقلم

                            ترجیع بندشعربـلـنـدزمـانـه است

                      ***

                                       «تاشثایق هست زندگی بایدکرد»

                                                  سهراب سپهری

    استقامت!

من شقایق نیستم ، بایک نسیم

زندگانی رازکف آسان دهم!

سروهستم.

سروپابرجا منم،

استقامت می کنم.

با خروشان تُندروسیل حوادث

می ستیزم،

روز وشب.

پنجه درمی افکنم.

تاکه خورشیداست وماه

زندگی بایدکرد.

زندگی چون حافظ.

زندگی چون سعدی.

زنده بایدبودن،

 مثل فروسی،

ومثل عشقی.

چون مصّدق؛

سرافرازوبلندآوازه،

زنده بایدبودن.

زندگانی؛هیجانی زیباست!

می ستیزم،

که غراب، رخت ازخانه ی ما بربندد.

بگریزدکرکس.

تاکبوتر، 

           بگشایدپروبال.

زندگی بایدکرد.

باچنین رغبت وحال.

به امیدآن روز،

زنده بایدبودن.

اگردل ازکسی آزرده داری     زخـرآمـوزرسم بـردبـاری

ساقی  نامه                   

 وختم کلام=

4

بیاخَرکچی بشد گاه راز

                              بـده آن مـی پرزسوزوگداز

که عقل وخِـردرارباید زسر

                              کند آدمـی را همانـنـد خر

بده جام باده که شادی کنم

                              زدوران دیـرینه یـادی کنم

که تا ازطویله شدم سوی باغ

                            بشد نـام مـن مُفتخربـر اُلاغ

زبس جو بخوردم دراین روزگار

                            فـتـاد عـاقبت لثه هایم زکار

بـده آبـجـورا بـه آهنگ نـی

                            که تا غرقه سازم جهانی به قی

ازآن می که وجـدوسـرورآورد 

                            به خـرهـای بی زور، زورآورد

ازآن می که باآن عَروعَرکنم

                             بـه پـا محشروعـالمِ خـرکنم

ازآن مـی که عقل ودل ودیـن بـرد

                                        که خر چون  خورد بـر خر نـر پـرد

بـگوکـاروان را که آهسته رو

                             خـر بـا تـمـدن خوردآبـجـو

بده ساقی آن می که خون آورد

                          بـه مـغـز جـوانـان جنون آورد

بـیـا ساقیا مـی بـده مـی بـده

                             بـده تـا تـوانـی پـیـاپـی بـده

ازآن می که درسفرۀ خان بود

                              زخـون دل مـرددهـقـان بود

ازآن می که بـاشـد به دربار شاه

                               کند کوهِ هَر مشکلی را چو کاه

از آن می که انسان بی مغز وهوش

                               کندبـا حماقت به پیمانه نوش

خرازباده نوشی چو طرفی نبست

                               بزد جُفتک وجام باده شکست

3- نکاتی درصفات خریت

 مـا خریم وبـه خری دلشادیم

                               درطـویـلـه هـمـگـی آزادیم

همقطاران هـمـه بـی آزارنـد

                               خرِخـوش طینتِ مـادرزادیم

نه پـی جنگ وجدالیم وستیز

                                نـه پـی کُشـتـنِ هم جلّادیم

نـه پـی سـرقت بیت المالیم

                               نه به  نـاموس کسی قوّادیم

نه غم مجلس ودولت داریم

                                نکنیم شـکوه و نـه نـقـادیم

نه به یارانه دل ما  شاد است

                           نه به این جیفه دل ودین دادیم

تا که جـان دربـدن مابـاشد

                                بـارِمـردم بـکشیم وشـادیم

درگَـه کـار وزمـان کوشش

                               تُـنـدرو،مـثـل قـطـاروبادیم

نکنیم قرض زبیگانه وخویش

                               تاکه بازحمتِ خویش آبادیم

 خرپی گفته ی بیهوده نرفت

                               چـون بنایـی زعمل بنهادیم

همه زحمتکش وآمادهِ کـار

                               درخـریّت هـمـگی استادیم

گـرکه ظلمی بشودجانب ما

                                لَـگـدانـدازوچَموش ورادیم

همه درشیوه ی دیرینه خود

                                 پـیـرو،رسـم وره اجـدادیم

نه گداهست ونه شَه دراسطبل

                              همـگـی تـابـعِ عـدل ودادیم

سر نپیچیم زِرَسم و ره خویش

                            تـا نگو یند کـه حـزبِ با دیم

این صفاتیست که دل برده زما

                           زین سبب دل به خریّت دادیم

----------------------------------------------------------------

درصورت باز نشدن تصویر ها ازفیلترشکن استفاده شود.

" alt="" /> خرنامه =2

               درتکمیل خریت

ای کُرّه صبر کن تو زمانی که خرشوی

                چون خرشوی به عالم مـا مفتخرشوی

راحت زرنج ومحنتِ ایـن روزگاردون

                آسـوده ازفـغـان وغم وشوروشرشوی

خرباش وخویش رابرهان از غم جهان

                 تـا کـی اسیرمنت هـربـی پـدرشوی

خررانه رنج وظلم وزیراست ونی وکیل

             کز دستشان چونسل بشرخون جگرشوی

آری ، سـعادتیست کـه درروزواپسین

                اندر گروه خـرشده ومـاچـه خـرشوی

پِهن1 تـورادوای بصرچـونـکه می کنند

                بااین خصیصه درهمه عالم سمر2شوی

گرشاعری به مثل من ای کُرّه خربدان

                ازآغـل وطـویـلـه خوددر به درشوی

----------------------------------

1-   درقدیم معتقد بودند سرگین (پهِن) ماچه الاغ (خرماده) خاصیت درمانی دارد، براین اعتقاد پِهن الاغ ماده را برای ضدعفونی کسانی که مبتلا به چشم درد می گردیدند مانند اسفند دود می کردند .

       2 -  سمر = افسانه

خرنامه =1

مقدمه :  روزی درایران حزب سازی و به عبارتی دیگرحزب بازی رایج شده بود وازدرودشت وکوی وبرزن مثل قارچ حزب می رویید ، از قبیل حزب آریا ، حزب سو مکا ، حزب حـلقـه ،حزب خـلق ، ،حز ب ذوالفقار، حزب اراده ملّی ، حزب مردم ، حزب عدالت ، حزب ، ایرانیان و ……………

بیشتر این احزاب موقع انتخابات قد علم می کردند .

عده ای شبه رجال برای تخطئه وتمسخر این قبیل احزاب اقـدام بـه تأسیس حزب خـران کردنـد. وشعار اصلی آنها در این بیت خلاصه مـی شد .

              «گاوان وخران بار بردار        به زآدمیان مردم آزار»      

 ناگفته نماند اعضای استخدامـی ایـن احـزاب فـرمـایـشی  بـرای آشفته کـردن کشوروتضعیف دولت ملّی دکتر محمّد مصدق که بـه آزادی احـزاب و مطبوعـات معتقدوپابند بود. اغلب باچاقو وکارت و قمه به جان یکدیگر می افتادند.

در این پست وچند پست دیگر قسمتی ازوصف الحال حـزب خـران که درسال 1332سـروده شده است نقل می گردد .

مقدمه ای درخرّیت

بشنوید این قصه در وصف خـری

کـاوّ لین خـرشـد، بـه روزداوری

آن خری کزجمله خرها خرترست

مادر وجد و پدر جدش خـراست

آن خری کاو را نباشی ترس وبیم

ازخــردجــال وشـیطان رجـیـم

آن خـر عیسا که انـدرکعبه رفت

درخریت آتش حرصش به تفت

بـرخـر عیسا زمـا خـرهـا درود

بعدازآن برجمله ی خرها سجود

عرعری سازم زقلب خود به پـا

تـاشوم بـاجمله خـرها هم صدا

عرعری از قلب پـر سوزوگـداز

تـا کـه بـا خـرهـا کند رازونیاز

ول کنم افسار کِلکِ خـویش را

تـا کـنـم درمـان قلب ریش را

              ***

بــر الاغ قـبـرسـی از مـاسلام

ایـن وجـیـزی بود از لب کلام

بـرخـرچابک درودِ بی قـریـن

تـاکه بـاشدنسل خرروی زمین

                                                             به مناسبت هفدهم شهریور 1357

     إنَّ اللّهَ لاَ یُغَیِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى یُغَیِّرُواْ مَا بِأَنْفُسِهِمْ

(درحقیقت خداحال قومی راتغییر نمی دهد تاآنان حال خود راتغییردهند) قرآن کریم

گُلِ آزادی

به کجا می روی ای فرزندم؟

                               به کجا!؟

 آسمان را بنگرتاریک است،

وبه سرابرسیه دل دارد،

هوس باریدن.

هوس،بارشِ رگباری سخت.

من ، ازآن می ترسم،

بشکند پای نهالانی چند،

بازهم، از ستم سیلِ گران،

وکَشدنطفه هررویش را

                   ازدلِ خاک بُرون.

وبهارانِ سپید زیبا،

یک یک از شاخه شناورگردند،

بی هدف،

همچنان قایق سرگردانی،

                     دریمِ طوفان زا .

       ***

وای من!

ای پدر! این قصه بس است.

دیگران هم مگرازوحشت سیل،

بذری هرگز ننشاندند به دشت،

ونکردند نهالی راغرس .؟

اگرازرگباری،

یا که طوفانی سخت ،

همه را وحشت ویرانی بود.

دیگرامروز ، نشانی ازتاک،

درجهان بود؟

 ویا،

نامی از تاک نشان!؟

یا سرشاخه سروی زیبا

بافرّسرسبزی،

قصّه می گفت وسرودی می خواند،

پوپکی یا که هزارآوایی؟

    ***

می روم،

می روم

             امروز به دشت

تا بیفشانم باز

تخم اُمید، گُل آزادی

             دردل خاک وطن.

با همین وحشت سیل!!!

می روم.

تا بکنم غرس نهال گردو .

با سلاح ایمان .

در همین مرحله بیم واُمید،

درهمین برهه ی خونین زمان !

=====================================

               «نهان کی ماند آن رازی کزوسازند محفلها»

اینهم دسته گُلی دیگرازمصرف کلاهای چینی . به راستی مسئول کیست؟

=============================================

         فاجعه در بیمارستان شرکت نفت

شرکت نفت چهارشنبه، 2 شهریور ماه 1390 برابر با 2011 Wednesday 24 August فاجعه در بیمارستان شرکت نفت تهران سایت انتخاب: هفته گذشته اتفاقاتی در بیمارستان شرکت نفت تهران افتاد که متاسفانه با بایکوت خبری محض نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی همراه شد. ماجرا از این قرار بود که در یک روز کلیه افرادی که در این بیمارستان تحت عمل جراحی قرار می گیرند بعد از عمل هرگز به هوش نیامده و ساعاتی بعد فوت کردند. سپهر ملک احمدی نوجوان 13 ساله از جمله همین بیماران بود. وی از ناحیه قفسه سینه تحت عمل جراحی قرار گرفته بود و به گفته پزشک معالج عمل کاملا موفقیت آمیز و بدون هیچ مشکلی به پایان رسید اما سپهر هرگز به هوش نیامد. در همین روز حتی بیمارانی که تحت عمل زیبایی بینی نیز قرار گرفته بودند نیز به هوش نیامده و متاسفانه همگی از دنیا رفتند. داروی تقلبی بیهوشی چینی علت اصلی مرگ این افراد اعلام شده است. به گواه همسایگان خانواده مرحوم سپهر ملک احمدی تنها 6 روز پس از این حادثه با فشارهای اطلاعات در شهر اراک خانواده ملک احمدی مجبور به جمع آوری بنرها، اعلامیه های و پیام های تسلیت اقوام و دوستان خود از روی دیوار شدند که تحمل این درد را برایشان بیشتر نیز کرده است. مسئولین بیمارستان بدون هیچ پاسخی تنها در برابر این فاجعه سکوت کرده اند و به خانواده های داغدیده هیچ توضیحی داده نمی شود این در حالی است که بیمارستان با تایید چینی بودن آمپول های بیهوشی به تقلبی بودن آنها اعتراف کرده اند. جای تاسف باقیست که مسئولین وزارت بهداشت ایران و قوه قضاییه به جای بررسی این موضوع و رسیدگی به شکایات خانواده های داغدیده به بایکوت خبری آن پرداخته اند و مانع از انتشار آن شده اند. گویا روابط با چین و ورود داروهای تقلبی برای آقایان از طریق آقازاده ها ارزش

                                                                         نقل خبرازسایت ملّی مذهبی

حکایت درباب   

      روزجهانی

               قدس

یکی ازدوستان که به او ارا دتی دیرن وباوی خاطراتی شیرین داشتم.مرا به

شرکت در راهپیمایی روز قدس فرا خواند ودرفضیلت آن سخنهاراند.

کلام گرمش ، چنانم منفعل1 کردکه آتش اشتیاق درتنور سرددلم،مشتعل

کرد.

لیکن روز موعود کسالتی مزاجم را مُستولی وموجب بدقولی شد. روز دیگر

که توفیق ملاقات دست یافت ، چهره از من به نکوهش برتافت. چون اورا

رنجیده خاطر یافتم، به تسلی اش پرداختم. وبه عذرتقصیرگفتم:

مگر نه این خانه راخدایی ست وخانه خدای قدس وکعبه یکی ست؟!

    یاد ربّ جلیل کعبه فتاد          با تبسم جواب مثبت داد

موقعیّت را مغتنم دیدم ودامن سخن را به اعجازابابیل کشیدم وازکردارو

گفتارجناب عبد المطب براو خواندم.

اِنّی رُبَ الابلِ وانَّ للبَیت رُبا2

 تا توسن خیالش را به وادی حجازکشاندم وباتوکل به مشیت الهی درّیتیم

کلام سُفتم وچنین گفتم:

درخـدمـت اوبـود ابـابـیـل

                                    درحضرت اوست رمل وسجیل

هـر لحظه مشیّتش بخواهـد                                           

                                   درهم شـکـنـد صـلابـت پـیـل

پس از لختی تأمل3 و تعمق4 با تأنق5 گفت:

قـدرتِ عـامـه ی مسلمانـهـا

                                    بـه یقین بـرتـر ازابابیل است

این همه اسلحه که دریدماست

                                   هریکی،یک جهان سجّیل است

یـک تـهـاجم اگـر شود، بینی

                                 خود عدوروبه است نی پیل ست

آن مشیّت که گفته اند به خلق

                                   همه درعـزم جمع تسجیلَ6ست

--------------------

1- اثرپذیرفته .

2- من صاحب شترانم که برای مطالبه آنها آمده ام،خانه خود صاحبی دارد .

3- اندیشه کردن .

4-  گفتاروکردارخودرامحکم ومتقن انجام دادن .

5- ثابت ومحکم

6-  قباله کردن ، ثابت ومحکم ، حکم دادن ،عهدوپیمان ومسجل کردن .

تااشدهلال روزه زاوج سما پدید

روحی دگر به کالبد انس وجان دمید

هان،پیروان نخبه ی آیین احمدی(ص)

از عرشِ پاکِ حضرت حق می رسد نوید

امروز،روزهمتِ جانانه ی شماست

امروز،روزِروزه به فرزانگان رسید

در پیشگاه محکمه عدلِ ایزدی

محکوم گشته فلسفه یِ جبر، بنگرید!

باصومِ بی بدیل،علی رغمِ جبریون

کوبنده مشت بر دهن یاوه گو زنید

روآورید،بردردروازه صیام

با اختیارکاخ سعادت پی افکنید

«اسود»به شأن وشوکت وشوروشراروعشق

همچون مه صیام کسی درجهان ندید

باشرط این که موقع تسبیحِ گردگار

ذکرخدا به تسبیح«چین»باره1 نسپرید

------------------------------------

1=(پسوند) درترکیب با کلمات به معنی دوست دارنده ،مثل غلام باره، ، روسپی باره و...

***                   

 پیام شمس الواعظین به روزنامه نگاران

 ماشاءالله شمس‌الواعظین، نایب رئیس انجمن صنفی روزنامه‌نگاران ایران و سخنگوی انجمن دفاع از آزادی مطبوعات پیش از رفتن به اوین برای اجرای حکم ۱۶ ماه حبس تعزیری خود پیامی را خطاب به روزنامه نگاران صادر کرد و گفت: تنها اتهام او برای به زندان رفتن حرف زدن است.

به گزارش کلمه، در این پیام شمس الواعظین با اشاره به اینکه در ده سال اخیر برای بار پنجم به زندان می رود نوشته است: ما روزنامه نگاران باید خود را سپر بلای شهروندان بکنیم تا در تمامی امور از حق آزادی بیان برخوردار باشند. به زندان افکندن مدافعان آزادی بیان و اندیشه آخرین رفتاری است که در قرن بیست و یکم به نام پاره ای از کشور ها از جمله ایران ثبت شده است اما خرسندی من این است که این شیوه رفتار حکومت های یاد شده آخرین مقاومت های خود را تجربه می کند.

متن کامل این پیام به شرح زیر است:

به همه همکارانم درهر کجای گیتی سلام می کنم و درود می فرستم

من برای مدتی در میان شما نخواهم بود، قرار است برای اجرای حکم ظالمانه زندان به زودی خود را به اوین معرفی کنم. این کمترین چیزی است که به گمان من برای حفظ استقلال روزنامه نگاران و حفظ موقعیت حرفه ای روزنامه نویسی در کشور باید به عنوان هزینه پرداخت کنیم. طی ۱۰ سال اخیر این پنجمین بار است که به زندان می روم به اتهام حرف زدن و نه چیز دیگر.

وقتی در یک سرزمین حرف زدن جرم تلقی می شود، معنای آن این است که اندیشیدن و فکر کردن نیز ضوابطی دارد البته از دیدگاه کسانی که برای حرف زدن شهروندان و روزنامه نگاران محدودیت ایجاد می کنند. ما روزنامه نگاران باید خود را سپر بلای شهروندان بکنیم تا در تمامی امور از حق آزادی بیان برخوردار باشند. به زندان افکندن مدافعان آزادی بیان و اندیشه آخرین رفتاری است که در قرن بیست و یکم به نام پاره ای از کشور ها از جمله ایران ثبت شده است اما خرسندی من این است که این شیوه رفتار حکومت های یاد شده آخرین مقاومت های خود را تجربه می کند.

من به همه همکاران گرامی ام به ویژه روزنامه نگارانی که در سایه این محدودیت ها و انبوده مشکلات در درون کشور مشغول فعالیت هستند این امید را می دهم که نابسامانی های موجود رو به پایان است حتی اگر بهای این ماجرا سنگین باشد.

به همه همکارانمان مجددا درود می فرستم و به آنها توصیه می کنم که با نگاهی سرشار از امید به آینده به فعالیت های خود ادامه دهند و از موانع موجود نهراسند.

  ***                  

چند بیتی از کلیات جاودانه «نسیم شمال»

بیاد روان شادسیّد اشرف الدین

گیلانی مدیرروزنامه«نسیمِ شمال»

 لقمه لقمه

          بچه جون داد مکن ا لولو می یاد

            دادوفریاد مکن الولومی یاد

خفه شوالولو می یاد می بردت

درلب آب  روان  مـی دردت

لقمه لقمه سرپـامـی خـوردت

ازوطن یـاد مکن الولو مـی یاد

                                   بچه جون داد مکن الولو می یاد

به تو چه مـرده یکی زارع پیر

دخترانش همه مفلوک وصغیر

همه عـریـان وپـریشان وفقیر

فـکر اولاد مکن الولو مـی یاد

                                  بچه جون داد مکن الولو می یاد

به تو چه رنجبران درمحنند

اهل بـازار بـه بیت الحزنند

وقت مـردن فقرا بی کفنند

نوحه بنیادمکن الولو می یاد

                               بچه جون داد مکن الولو می یاد

نقل دیوانـه به جنگیر مگو

شده شاه پری تسخیر مگو

سیل غم گشته سرازیرمگو

تکیه بربادمکن الولو می یاد

                               بچه جون داد مکن الولو می یاد

طعنه بر مرشد وبقال مزن

سنگ برکله ی رمال مزن

حرف قصاب به بقال مزن

مدح قنادمکن الولو می یاد

                               بچه جون داد مکن الولومی یاد

ازبـزرگان همه تنقید مکن

یـادازرستم وجمشید مکن

ازوطن این همه تمجیدمکن

وصف اجدادمکن الولومی یاد

                               بچه جون داد مکن الولو می یاد

بـه توچه رفته  دیانت بـرباد

نیست خائف کسی ازروزمعاد

معصیت گشته دراین شهرزیاد

هیچ ایـراد مـکن الولو می یاد

                               بچه جون داد مکن الولومی یاد

تـو کجا صحبت صلحیه کجا

قـدرت نطق بـه عدلیه کجا

قـصـه آن زن عـلـویه کجا

جعل اسنادمکن الولو می یاد

                               بچه جون داد مکن الولو می یاد

                                                                     ***

به عقیده شما سرنوشت نامه زیر چه خواهد شد؟

                                                         به مناسبت تولد حضرت مهدی موعود (عج)

  نیمه شعبان

یـک لحظه بـه بـاغ وچمن ودشت وگلستان

بـنـگـرکـه گشوده است درروضـه رضـوان

یــزدان بـه هـمـه مــردم آزاد ومُسلمـان

بلبل بـه دو صد عشوه چنین گفت غزلخوان

                    ده مژده کـه امـروز بـود نـیـمـه ی شعبان

در نـیـمه ی شـعـبـان نـگراز طالع مسعود

آمـد بـه جهان قـائم حـق مهدی(عج) مو عود

در تـهـنیت خـالـقِ ایـن خـلقتِ مـحـمـود

دنـیـا شده سـاجـد هـمـه بردرگـه مسجود

                    بـاغ و چـمـن و دشت ودمـن خرم وخندان

به به کـه درایـن فـصل، پـدیـداست بهاری

از کـوکـبـه مـقـدم فــرخــنــده نـگـاری

چـون حـق بکندجـلوه بـه هرگوش وکناری

مـنـصـوراَنـا الـحـق نــزنـد بــرسـرداری  

                    تـا جـلـوه کـنـدمـوکب آن خسروخـوبـان

بـادست قـوی پـنـجـه به بـازوی شَجاعـت

ازبُـن بـکـنـدریشه ی مـذمـومِ شَـنـاعـت

تـاجـلـوه کـنـدپـرتـوآن شـمع جـمـاعـت

خـورشـیـدخـجـل می شودازفقربِـضـاعـت

                  بـرخـاک رهش رشـگ بـردلؤ لؤ ومـرجـان

بـنـیـادسـتـم رابـدهـد یـک سَـره بـر بـاد

 از قَـیـدِ غَـم وغُـصـه کُـنـدعـالـمـی آزاد

دنــیــا شــودازمــقــدم اوخــرم وآبــاد

یـارب بـه ظـهـورش بِنَماقلب هـمـه شـاد

                  بــرمنتظران کـی رسـدآن آیـتِ رحـمـان؟

مـا مـنـتظـرمـقـدم آن قـطـب جـهـانـیـم

از وضـع پـریـشـیده خـود بس نـگـرانـیـم

پـیـمـان بـه خـون بـسـتـه ومـابـرسرآنیم

یـعـقـوب صـفـت منـتظـرچـرخ زمـانـیـم

                  تــاایـنـکـه بـیـایـد زوفـا یـوسف کنـعـان

                      ***

ای منجـی دیـن ! آیـت حـق،شـارحِ قـرآن

ای نـقـطـه ی پـایـان غـم و نـاله وحـرمان

وا مانـده خور«چین» شده ایــران مسلمان!

بـرذلـت مـا نیست دگـر حـاجـت بُـرهـان

                بـنگرکـه چـه آمد بـه سر مـردم« افـغـان»

بر«بابری»1آن حمله که شد مظهر کین است

ایــن داغِ« فلسطین» نـه آژنـگ جبین است

«بوسنی» سخن ازفاجعه ی دشمن دین است

خـود شاهـدرنـج وغـم مـا«هِرزِگُوین»است

               سـوزدلم ازجَـنـگِ«چِچِن» گشته دو چندان

ای نـورِ هُـدی، حُـجَـتِ حـق، خـتم ولایت!

از ایـن همه ظلم وستـم وجـنگ و جـنـایت

بُگشا بـه سـرِ مـلُـتِ مـا چـَتـرِ حِـمـایـت

جُـزدرگـهِ تـو نیست دگـرجـای شکایـت

               مـا یـیـم وبـَدِ حـادثـه و دسـت بـه دامان

ازایـن همه هم کیش دغـا خـیـر نـدیـدیم

حرفـی کـه دهـد بـوی حقیقت نـشنـیـدیم

بس بـار مـلامـت بـه بـرودوش کـشیـدیم

تـا اینکه بـه ایـن تـفـرقـه و فـقـررسیدیم

              بـنـگـر به نـیـاز دل مـا جـمـع پـریـشـان

سـالـوس فُزون ازحـدّو بـیـداد عـیـان است

گُستردگـی کُـفـرکـران تـا بـه کـران است

از غـیـبـت کُـبـرای تـودنـیـا نـگـران است

«آنچه که عیان است چه حاجت به بیان است»

              خُـشکـیـد نـهـال اَمـََل و بــوتــه ایـمـان

ای پـیـرخـرد! مـرشـدِحَـق! هو مددی کن

یـعـنـی کـه قـیـام به حَـق و مستندی کن

تَـعـجـیـل به اذن صـَمَـدِ لَـم یَـلَـدی کُن

ازدشمن خونخوارجـهـان خَـلـعِ یَـدی کُن

             هـان، پـاره بِـکُن ! از کَـرَمَـت،پردهِ پنهان

                  ***

بـی دغـدغـه بـا یـار بـگـو رازِ نـهـانـی

در خـانـه ی خَـمـار عبث دل نـگـرانـی

«اسود» بـزن ازجــام ولا رَطـلِ گِـرانـی

سـاقـی زازل داده بـه مــا خــطِ امـانِی

            آهـنـگِ سِمـاعـی بـکُن ودسـت بیفشان

----------------

1-  نام مسجدی  در هندوستان است که به دست هندوها تخریب گردید.

خزان به فصل بهاران

خزان به فصل بهاران حدیث غمناک است

                 نظاره کن به گریبان گل زغم چـاک است

مکـن شکایت ازاین بـاغـبـان بی تـدبـیـر

                طبیعت وطـن مـاست اینکه سـفّـاک است

اگـرزبـاده کـشان شـحـنـه شد دل آزرده

                چـه جـای  شکوه زِشکّر فشانی تـاک است

حدیث مفتی مغرض بـه گوش جـان مشنو

                 که صحن مـیـکـده از افترای اوپاک است

مـکـش بـه واژه«قُـم فَـاَستَقِمِ»خط بطلان

                 چرا که تـنـدرآشوبگر غـضـبـنـاک است

زِخشـم ومسنـد والای او مشـو مـرعـوب

                اگر چه تخت روانش به دوش افلاک است

بیا چو خانه به دوشانِ خـوش نشین باشیم

                چه غم که هستی آزادگان به فتراک است

         به خاکساری« اسود» قسم،چه خوش گفتند

        جه منتش زرخالص به سنجش خاک است

به نام به نام خدا

ما برای خداییم و به سویش روانه

مهندس عزت‌الله سحابی، با دلی آکنده از عشق به ایران و مردم ایران، به ابدیت پیوست. مهندس سحابی نماد شصت سال مبارزه و کوشش بی‌وقفه برای آزادی، دمکراسی، عدالت و پیشرفت ایران، با جنبش ملیت‌خواهی ایرانی در دهه‌ی بیست، پای در عرصه‌ی عمومی نهاد و تا آخرین لحظه، جایگاه خود را در صف جنبش دمکراسی‌خواهی نوین ملت ایران، پاس داشت. او ایران را برای همه‌ی مردم ایران می‌خواست و برای این آرزو، سالها زندان و شکنجه را بر تن خویش هموار کرد. او در آخرین ساعات هشیاری می‌گفت:

« زندگی مردم سخت شده است. خدا می‌داند که من چقدر برای ایران نگرانم! من دارم می‌میرم و کاری برای ایران نکردم.»

عزت‌الله سحابی، همچون پدر اندیشمندش، سیاست را با اخلاق و بویژه رویکرد عدم خشونت، پیوند زد. او در دهه‌ی هفتاد، هنگامی که نشریه‌ی ایران فردا و ائتلاف نیروهای ملی- مذهبی را پایه‌گذاری می‌کرد، بر این باور بود که با تمام نیروهایی که دغدغه‌ی پیشرفت کشور را دارند، آماده‌ی گفتگو و همکاری است. او در تمام سالهای زندگی، مصالح ملی را بر مصالح فردی و گروهی ترجیح داد. نقدها را شنید و رنجها برد و همچنان امیدوارانه و شکیبا پایداری کرد. تا آنگاه که دلسوخته، رنج دختران و زنان زندانی را در ماههای اخیر دید و چنین نوشت:

« ای خدای بزرگ، ای تغییر دهنده قلبها و فکرها، یا حال و روز ما را دگرگون کن یا مرگ مرا برسان»

هویت ایران، برآیند زندگی و آرزوهای مشترک

                  ***

کشته شدن هاله سحابی درمراسم تشییع جنازه مهندس سحابس

صبح امروز فضای لواسان به شدت امنیتی بوده و ماموران مانع طی کردن مسیرتعین شده برای مراسم تشییع جنازه می شده اند. هاله سحابی که دسته گلی بدست داشته و جلوی همه حرکت میکرده با ممانعت ماموران مواجه میشود ؛وبر اساس گزارش منابع نزدیک ایشان با تغییر مسیر مخالفت نموده و به ماموران اعلام می دارد که باید از همین مسیر تشییع جنازه صورت گیرد.

بیانیه ۲۵۰ تن از فعالان سیاسی و فرهنگی در سوگ ناصر حجازی

[تاریخ:۵ خرداد ۱۳۹۰] ~ اهم اخبار،سیاسی - اجتماعی

بدون نظر

در این بیانیه که به امضای افرادی چون دکتر ابراهیم یزدی، یوسفی اشکوری،عبدالعلی بازرگان، شمس الواعظین، سیمین بهبهانی، علوی تبار، جلایی پور و محسن کدیور رسیده، با تسلیت درگذشت ناصر حجازی آورده است: سالها پیش از این، غلامرضا تختی، نماد ملیت‌خواهی و زبان آرزوهای مردم ایران برای آزادی و عدالت بود و ناصر حجازی نیز در واپسین روزهای زندگی، همان بانگی را برآورد که از فراسوی روزگاران شنیده می‌شود: «سربلندی و احترام شایسته همه‌ی مردم ایران است.»

پیش از این سیدمحمد خاتمی، آیت الله هاشمی رفسنجانی، شورای هماهنگی راه سبز و شاخه جوانان مشارکت با صدور پیامهای تسلیتی از مقام این اسطوره ورزش ایران تقدیر کردند.

متن کامل این بیانیه که در اختیار جرس قرار گرفت به شرح زیر است:

هرگاه ملتی در تکاپوی بازسازی هویت و شخصیت ملی خویش باشد، قهرمانانش را بازمی‌یابد و هر قهرمان، آیینه‌ای می‌شود برای طرح آرزوها و خواسته‌های ملت و نمادی برای همبستگی. ناصر حجازی صدای مردم بود و مردم ایران در سوگ این قهرمان، آرزوهایش را بر زبان آوردند. روزهای دیگری، فراسوی این روزها خواهد آمد و نام قهرمانانی که صدای مردم خویش را بازتاب دادند، در پژواک روزگاران شنیده خواهد شد. سالها پیش از این، غلامرضا تختی، نماد ملیت‌خواهی و زبان آرزوهای مردم ایران برای آزادی و عدالت بود و ناصر حجازی نیز در واپسین روزهای زندگی، همان بانگی را برآورد که از فراسوی روزگاران شنیده می‌شود: «سربلندی و احترام شایسته همه‌ی مردم ایران است.»

ما، در کنار خانواده‌ی حجازی و جامعه‌ی سوگوار ایران، به او افتخار می‌کنیم و یادش را گرامی می‌داریم.

چهارم خرداد ۱۳۹۰

حمید آصفی، محمد ابراهیم‌زاده، اعظم اکبرزاده، حسن افتخار اردبیلی، هادی احتظاظی، مصطفی اخلاقی، عبدالحمید الهامی، طاهر احمدزاده ، سامر آقایی، محسن احمدی، حسن احمدی، حمید احراری، غلامرضا اربابی ، داود اسعدی خامنه، عباس اشراقی ، حسن اصغری ، مهدی امینی‌زاده ، حجت انصاری، مصطفی اخلاقی،مختار باطولی ، ایرج باقرزاده ، محمد بسته‌نگار، ابوالفضل بازرگان، عبدالعلی بازرگان، کمال‌الدین بازرگانی، ایمان براتیان ، رحمت الله برهانی، وحید‌الدین بزرگی‌تبار‌ بائی ، پروین بختیار نژاد، محمدحسین بنی‌اسدی،سیمین بهبهانی، صادق بهرامی، محمد بهزادی، ناصر بهبهانی، محمد بهفروزی، ایرج باقرزاده، مختار باطولی، روح‌الله باقرآبادی،مسعود پدرام، عباس پوراظهری، حبیب‌الله پیمان، مجید پیمان، عزیز پورمحمد، عباس تاج‌الدینی، رحیم ترابی‌نژاد، مصطفی تنها، سونیا ترکمن، رضا تهرانی، درخشنده تیموریان ،محمد توسلی، غلام‌عباس توسلی ،مجید تولایی، هادی تفنگچی،مجید جابری، علی‌اکبر جلالی،جاهد جهانشاهی، علیرضا جباری-،معصومه جزایری ، حمیدرضا جلائی‌پور ، مجتبی جهانی، حمید حدیثی، علی حدیثی، طه حجازی، حمید حسامی، محمدعلی حسن‌نژاد، محمد حیدری، بهزاد حق‌پناه، حسین حریری،مرتضی حمزه لوئیان تقی خزایی ،هوشنگ خیراندیش، ابراهیم خوش‌سیرت، مهدی خدادادی، محمد خطیبی، محمدعلی دادخواه، رسول دادمهر، رسول دادفر، محمود دل‌آسایی، سعید درودی، محمد دادی‌زاده، مصیب دوانی- فاطمه دوراندیش ،عنایت¬الله ربانی ،علیرضا رجایی،محمدجواد رجائیان، محمدصادق ربّانی، بهمن رضاخانی،اصغر رضایی، احد رضایی، محسن رأفتیان، حسین رفیعی، رضا رئیسی طوسی،فریبرز رییس دانا،تقی رحمانی، جواد رحیم‌پور ، ناصر زرافشان، علی زرّین، رقیه زارع پورحیدری، محمدابراهیم زمانی،علیرضا ساریخانی- احمد ساعی- مسعود ستوده ،فریدون سحابی، سمیه سرداری- علی سرداری، عبدالفتاح سلطانی، مرتضی سلطانیه، سیدمحمد سجادی، علی‌اشرف سلطانی آذر ، تاجماه سلکی، تقی شامخی، علی شاملو، حسین شاه‌حسینی، ابراهیم شاکری، محمود شاددل ‌بصیر، جواد شرف‌الدین، نرگس شاهکار- ماشاء‌الله شمس‌الواعظین- پروانه شمیرانی- محمد شیخی ،پوران شریعت رضوی، احسان شریعتی، سارا شریعتی، سوسن شریعتی، سید علی صالحی،حسن صانعی، هاشم صباغیان، احمد صدر حاج‌سیدجوادی، مهدی صرّاف، فضل‌الله صلواتی، رضا صدر، محمد صاحب‌محمدی،رضا صفری، مظفر صفری، سعید صاحب‌محمدی، حمیدرضا صمدی ، علی اشرف ضرغامی، فریدون ضرغامی، سیامک طاهری ، اعظم طالقانی، طاهره طالقانی، امیر طیرانی، کیان ظهرابی، روئین عطوفت، محمود عمرانی، هما عابدی، علی علوی، رضا علیجانی، سیدجعفر عباس‌زادگان، باقر علایی- علیرضا علوی‌تبار- شهین علوی، محمد‌علی عمویی ، مهدی غنی، علی‌اصغر غروی، مرتضی فلاح، ناصر فخر سلطانی، مصطفی فاضلی، غفار فرزدی، محمد حسین غفارزاده، علی غفرانی، ارسلان فلاح، حسن فرهودی‌نیا، مصطفی فاضلی- رضا فانی ، غفار فرزدی، اسماعیل فهیم ، عباس قائم‌الصباحی، نظام‌الدین قهاری، عبدالحسین قمی‌زاده، علیرضا قراباغی، عبدالمجید قندی‌زاده ، رحمان کارگشا، اسدالله کارشناس، مرتضی کاظمیان، محسن کدیور، پروین کهزادی، هادی کحال‌زاده، بهناز کیانی، ناصر کمیلیان، فاطمه گوارایی، علی‌اصغر گواهی ، مسعود لدنی، حمیده لامعی ، داریوش لطیف‌پور ، محمد محمدی اردهالی، سعید مدنی، ماشاءالله مدیحی، مرضیه مرتاضی لنگرودی، صادق مسرت،مصطفی مسکین، عباس‌علی مصلحی، فهیمه ملتی، ضیاء مصباح، احمد معصومی، احمد محمدی اردهالی، احمد منتظری، سعید منتظری، مهدیه محمدی، قدرت منصوری، فرید مرجائی، وحید میرزاده، مرتضی مقدم، حسین مدنی، هرمز ممیزی، حمید معتمدی‌مهر، محمد ملکی، نسرین ملکی، مهدی ممکن، جوادموسوی خوزستانی، قدسی میرمعز، نوشین محمدی، اسماعیل ناطقی ،محمود نکوروح، سیدحمید نوحی، علی‌اکبر نجفی، سیدمجید نوحی، حسین نوری‌زاده ،رضا نخشب، مهدی ناطقی، منوچهر نوربخش، پرویز همایونی، خلیل هراتی، احسان هوشمند، مراد همتی، ناصر هاشمی، رحیم یاوری ،محمود یگانلی، علی یحیایی، حسن یوسفیاشکوری.ابراهیم یزدی